Weissbier, znane również jako Weizenbier lub po prostu "piwo pszeniczne," to jeden z najstarszych i najbardziej charakterystycznych stylów piwa, wywodzący się z Bawarii w Niemczech. Jego historia sięga co najmniej XVI wieku, kiedy to bawarskie prawo czystości piwa, Reinheitsgebot, ograniczało produkcję piwa wyłącznie do jęczmienia, chmielu i wody. Jednak książęta bawarscy z dynastii Wittelsbach uzyskali specjalne przywileje, które pozwalały im na warzenie piwa z dodatkiem pszenicy. Dzięki temu Weissbier mogło rozwijać się i zyskać popularność.
Weissbier charakteryzuje się jasnym, mętnym wyglądem, który pochodzi od niefiltrowanego procesu warzenia oraz wysokiej zawartości pszenicy – zazwyczaj około 50% zboża używanego do produkcji tego piwa stanowi właśnie pszenica. Piwo to ma również charakterystyczny smak, często opisany jako bananowo-goździkowy, wynikający z pracy specjalnych drożdży używanych w fermentacji. Drożdże te wytwarzają związki, takie jak ester izoamylowy (odpowiedzialny za nuty bananowe) i fenol 4-winylogwajakol (nadający aromat goździków).
Ciekawostką jest, że Weissbier, pomimo swojego bogatego dziedzictwa, przeżywało wzloty i upadki na przestrzeni wieków. W XVII i XVIII wieku jego popularność spadła, ustępując miejsca ciemniejszym piwom, ale w XIX wieku, dzięki innowacjom w warzeniu i rosnącemu popytowi, Weissbier powróciło do łask. Dziś jest to jedno z najbardziej lubianych piw w Niemczech i za granicą.
Weissbier jest również piwem wyjątkowo wszechstronnym, często serwowanym z plasterkiem cytryny w ciepłe dni, co podkreśla jego orzeźwiający charakter. Tradycyjnie podaje się je w wysokich, smukłych szklankach, które eksponują jego piękny, mętny kolor i obfitą pianę. Weissbier, z jego bogatą historią, charakterystycznym smakiem i silnymi związkami z bawarską kulturą, pozostaje nie tylko piwem, ale także symbolem tradycji piwowarskiej, która przetrwała wieki i wciąż cieszy się niesłabnącą popularnością.